Leuk dat we jou een paar vragen mogen stellen, Ellen! Alvast bedankt voor het beantwoorden. Om maar gelijk met de eerste vraag in huis te vallen:
Kun je in het kort vertellen wie Ellen Klijnstra is?
Jazeker! Ik ben geboren in 1990 en inmiddels thrillerschrijfster, reiziger en avonturier. In 2023 verruilde ik mijn huis en vaste baan in het bedrijfsleven voor een wereldreis samen met mijn vriend in onze Land Rover Defender. De afgelopen drie jaar reisden we door Noord-Midden en Zuid-Amerika en leefde ik in vrijheid, in en met de natuur en ben ik me meer gaan focussen op het schrijven. Die ervaringen, en mijn nieuwsgierige blik naar de wereld en de mens, vormen de inspiratie voor mijn thrillers. Ik schrijf spannende verhalen die niet alleen de lezer op het puntje van zijn stoel houden, maar ook maatschappelijke thema’s belichten. Voor mij zijn reizen, onderzoek en schrijven onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Hoe is je schrijfcarrière begonnen?
Schrijven begon voor mij als een hobby, naast mijn fulltimebaan. In de avonduren en weekenden werkte ik aan verhalen en een boek. Echter, gaandeweg merkte ik dat juist het schrijven me energie gaf en veel vervulling, terwijl het leven volgens het bekende ‘huisje, boompje, beestje’-plaatje steeds minder bij me paste. Ik wilde mijn creativiteit en nieuwsgierigheid en de drang om zelf iets te creëren en op die manier een bijdrage leveren meer de ruimte geven.
Toentertijd was er een mooie carrièreswitchregeling bij mijn werkgever, minder werken zodat er tijd was om je carrièreswitch geleidelijk op te bouwen. Deze mogelijkheid heb ik met beide handen aangepakt, dat was voor mij eigenlijk het moment dat ik besloot dat ik schrijver wilde worden en me de kans wilde geven om er vol voor te gaan. Hiernaast zocht, en vond, ik schrijfbegeleiding en daarna tijdens de wereldreis investeerde ik steeds meer tijd in mijn ontwikkeling als auteur.
Als ik terugkijk is het geen beslissing van de ene op de andere dag geweest, maar een heel proces waarin elke stap me dichter bij het verwezenlijken van die droom brengt. Dus eigenlijk ook een reis die nog steeds gaande is 😉
Hoe ontstaan je verhalen? Waar haal je je inspiratie vandaan? Wat is je werkwijze? Heb je dit moeten leren?
Mijn verhalen ontstaan niet achter mijn bureau, maar buiten, in de wereld. Ik trek de wereld in, reis met een zelfvoorzienende 4×4 over afgelegen bergwegen, door kleine vergeten dorpen en uitgestrekte wildernis. Juist de plekken waar weinig toeristen komen zoek ik op. Daar observeer ik, stel ik vragen en probeer ik te begrijpen wat er achter een land en de samenleving schuilgaat.
Mijn fascinatie ligt bij maatschappelijke thema’s zoals macht, sociale ongelijkheid, corruptie en veerkracht. Ik combineer mijn ervaringen onderweg met veel research en gesprekken met lokale mensen. Tijdens lange dagen in de natuur krijgen al die indrukken de tijd om te bezinken. Juist daar ontstaan de verhalen.
Die manier van werken sluit goed aan bij mijn achtergrond. In mijn vorige carrière in het bedrijfsleven deed ik veel onderzoek en volgde ik onder andere een cursus onderzoeksjournalistiek. Die nieuwsgierige en onderzoekende blik neem ik nu mee in mijn werk als thrillerschrijver.
De bloemenkroon is je thrillerdebuut, hiervoor heb je nog een roman (Donker paradijs) uitgebracht en een novelle (Terras der Oneindigheid). Hoe kijk je, met de kennis die je nu hebt, hier op terug?
Ik kijk er op terug als een belangrijke leerschool. Door de jaren heen heb ik me ontwikkeld om beter te schrijven, maar ik denk ook als auteur. Door deze eerdere publicaties ontdekte ik hoe de boekenwereld werkt, hoe je bij een uitgever binnenkomt, wat er allemaal bij komt kijken bij het uitgeven van een boek en hoeveel er achter de schermen gebeurt.
Wat me misschien nog wel het meest heeft verrast is dat een boek publiceren niet het eindpunt is, maar juist het begin. Daarna begint het bouwen aan je auteurschap: contact met lezers, zichtbaarheid, nieuwe boekprojecten en stap voor stap werken aan een carrière. Dat besef had ik aan het begin helemaal niet.
Omdat ik van oorsprong niet uit de boekenwereld kom, en ook geen bekenden heb in die wereld, was er altijd een drempel. Alsof ik op zoek moest naar een ingang in een wereld die best gesloten voor me was. Door de leesprocessen van die eerdere twee boeken heb ik kennis en inzichten kunnen opdoen en langzaam aan kunnen begrijpen hoe deze wereld werkt en waar het allemaal om draait en hoe alles samenhangt. Dus ja, elke publicatie heeft me geholpen om verder te groeien, en zonder deze leerweg had De Bloemenkroon niet het boek kunnen worden dat het nu is.
Welke keuze was er eerder? Ik ga boeken schrijven of ik ga een wereldreis maken met de landrover?
Leuke vraag! Want eigenlijk is dit heel erg verwoven met elkaar en niet simpel ‘eerst kwam dit en toen dat’. Beiden sluimerden tegelijk als een gevoel in mij. Schrijven was er wel eerder, ik schreef al een tijd naast mijn fulltimebaan en dacht altijd: later, als ik met pensioen ben heb ik de tijd om me hier echt op te richten en dan wil ik schrijver worden. Door werk, andere hobby’s, en het sociale leven was het teveel om echt in dat schrijven te duiken. Sommige mensen kunnen dat, maar voor mij werkte dat gewoon niet. Te versnipperd en je moet je met al die randzaken bezig houden. Vandaar dat ik het schrijven ‘vrijblijvend’ deed en onder het kopje ‘later voor het echt’. Maar tegelijkertijd bleef er wel iets knagen.
Rond die periode ontstond het idee om met de Land Rover Defender voor meerdere jaren op wereldreis te gaan en alles in NL achter ons te laten. We verlangden naar een andere levensstijl, dus niet alleen een tijdelijk iets. Meer vrijheid, dichter bij de natuur en midden in de wereld. Omdat we niet wilden wachten hiermee tot later, besloten we die droom werkelijkheid te maken en werkten we vier jaar lang stap voor stap naar het vertrek toe.
Juist tijdens dat proces viel voor mij het kwartje: als ik mijn leven toch opnieuw ga inrichten, waarom ga ik dan ook niet nu vol voor het schrijven kiezen? Vanaf dat moment maakte ik ook voor het schrijven de keuzes (carrièreswitchregeling, later de schrijfbegeleiding, etc) en raakten beide dromen met elkaar verweven.
Was het lastig om het reizen met het schrijven van een boek te combineren?
Ja! En eigenlijk zou ik zeggen: helaas wel. Aan het begin had ik het romantische beeld wat velen hebben: schrijven op de meest prachtige natuurplekken tijdens je wereldreis. Die momenten waren er ook vaak genoeg, maar… er is ook een grote maar die ik heb ontdekt.
En dat is dat de werkelijkheid vaak anders is. De combinatie is best lastig en het heeft me een hele tijd gekost om te ontdekken hoe schrijven en reizen zich tot elkaar verhouden. Hoewel ze elkaar enorm versterken, vragen ze eigenlijk om een andere mindset.
Het reizen is voor mij onmisbaar. Juist onderweg doe ik de ervaringen, ontmoetingen en research op die mijn verhalen voeden. Maar overlanden (onze manier van leven en reizen) vraagt ook ontzettend veel energie. Je bent voortdurend alert, moet improviseren en weet vaak niet wat de volgende dag brengt. Schrijven vraagt juist het tegenovergestelde: rust, concentratie en een gevoel van stabiliteit om echt de diepte in te kunnen.
Daardoor besefte ik dat ik beide niet voortdurend naast elkaar wil laten bestaan. Mijn ideale manier van werken is cyclisch: een langere periode de wereld intrekken om inspiratie op te doen, gevolgd door een langere periode op één plek om in alle rust te schrijven. Op deze manier versterken reizen en schrijven elkaar, ik heb ze allebei nodig in mijn leven, maar zonder een voortdurende strijd.
Heb je altijd een notitieboekje bij je? Wat schrijf je daarin? Korte omschrijving of juist uitgebreid?
Absoluut! Sterker nog, ik heb meerdere notitieboekjes. Eentje heb ik altijd bij me, ideeën laten zich nu eenmaal niet plannen. Soms is het een observatie, een bijzondere uitspraak, een vraag of een inzicht dat ineens opkomt. Deze dingen schrijf ik meestal in een paar steekwoorden op, zodat ik het later weer kan terughalen. Je kunt het zien als een soort externe opslag voor mijn brainstorm.
Daarnaast heb ik voor elk boek, en volgende verhaal ideeën, een eigen notitieboek. Daar werk ik mijn ideeën veel uitgebreider in uit: thema’s, personages, plotlijnen, research en allerlei losse gedachten. Ik schrijf er geen scenes in; dat gebeurt echt voornamelijk als ik achter mijn laptop aan mijn manuscript werk. De notitieboekjes zijn dus vooral de plekken waar mijn ideeën langzaam uitgroeien tot een thriller.
Je eerste thriller wordt goed ontvangen onder de lezers. Wat doet dat met je?
Dat voelt heel bijzonder. Zelf ben ik als schrijver vaak alweer bezig met wat er beter kan in een volgend verhaal. De positieve en lieve reacties die ik op De Bloemenkroon krijg zijn daardoor ook een moment om even stil te staan bij wat ik al heb neergezet, dat dat er ook mag zijn, in plaats van altijd maar vooruit kijken en met verbeteringen bezig zijn.
Het mooiste vind ik als iemand schrijft dat niet alleen de spanning, maar ook de diepere laag van het verhaal is binnengekomen. Als een lezer vertelt dat het maatschappelijke thema wat ik erin heb verwoven hem of haar aan het denken heeft gezet, dan voelt het alsof mijn missie is geslaagd. Dat zijn de reacties die me raken en me enorm motiveren om verder te schrijven. Ik hoop dat mijn verhalen steeds meer lezers kunnen bereiken en dat ik ze kan meenemen in de wereld die ik bouw met spanning, avontuur en maatschappelijke verdieping.
Momenteel ben je tijdelijk bij je ouders ingetrokken, ga je weer reizen en zo ja, wanneer en waarheen?
Het plan om voor een periode naar Nederland te komen was er al. Zoals ik hier boven al omschreef is de combinatie van reizen en schrijven lastig, en heb ik besloten om te gaan proberen om dit cyclisch te gaan doen. Daarom heb ik bewust gekozen voor een periode in NL waarin ik me volledig op de Nicole van Santen-reeks kan focussen.
Momenteel woon ik daarom tijdelijk bij mijn ouders. Dat geeft me de ruimte om de komende delen van de Kroon-serie te schrijven en mijn auteurschap verder uit te bouwen. Deze tijdelijke terugkeer is ingrijpender geworden dan gepland, en uiteindelijk ook eerder dan aanvankelijk mijn plan was. Mijn vriend en ik hebben na veertien jaar besloten om onze relatie voorlopig te pauzeren, daardoor ziet de nabije toekomst er anders uit dan ik had verwacht.
Dat betekent niet dat mijn reisdromen zijn verdwenen, integendeel! Ik verwacht in het najaar van 2027 weer met de Land Rover Defender te gaan reizen door Chili en Argentinië. Patagonië, de fjorden en Ushuaia. Eigenlijk het afmaken van de Pan-American. En ook daarna wil ik de met Landy de wereld rond blijven reizen.
Klopt het dat er vier delen uitkomen met Nicole van Santen? Was dat altijd al de opzet of is dit zo ontstaan? Wanneer komen de andere delen uit?
Ja, dat klopt . Er komen vier delen uit met Nicole van Santen in de hoofdrol. Toen ik aan De Bloemenkroon begon, was het idee voor een vierdelige serie er nog niet. Het verhaal begon als een op zichzelf staande thriller. Pas toen de eerste versie af was en het bij mijn begeleider lag voor zijn kritische blik en feedback, ontstond het idee voor een vervolg. Maar dat was toen slechts één vervolgdeel.
Tijdens het herschrijf- en redactieproces van De Bloemenkroon groeide mijn ideeën steeds verder. Er kwamen nieuwe verhaallijnen en thema’s uit en al redelijk vlot ontstond er een plan om er een vierdelige serie van te maken. Mijn redacteur was enthousiast, dus toen ben ik daar dieper in gaan duiken.
De reeks volgt deels mijn eigen reisroute van de afgelopen jaren. We beginnen in de winter in Alaska met De Bloemenkroon, daarna reist Nicole van Santen voor een zaak naar Mexico, gevolgd door deel 3 wat zich in Colombia afspeelt en tot slot Argentinië. Tegen de achtergrond van Patagonië en Buenos Aires vindt het slotdeel plaats.
Deze reeks is dus sterk verbonden met de plekken waar ik zelf inspiratie op heb gedaan, maar het gaat niet alleen om de geografische locaties of dat het deels een reisverslag wordt. Deze plekken vormen het decor om grotere, universele thema’s te verweken in mijn verhalen. Thema’s rondom macht, sociale ongelijkheid, corruptie en de verborgen systemen die invloed hebben op mensenlevens. De rode draad door de serie heen zijn menselijke structuren en de vraagstukken die overal ter wereld herkenbaar zijn.
De planning is om ongeveer iedere negen maanden een nieuw deel ut te brengen: deel twee verschijnt in februari 2027, gevolgd door deel 3 later dat jaar en deel vier in 2028.
Weet je al wat je na deze vier boeken gaat schrijven? Of is dat afhankelijk van waar je terecht komt en wat je beleeft?
Dat weet ik deels al! Hiervoor heb ik ook veel door Europa gereisd en zijn er een aantal verhalen die dezelfde thematiek dragen waar ik nu over schrijf die ik wil vertellen.
Voor de langere termijn, daarna dus, wil ik mijn manier van werken blijven voortzetten: de wereld intrekken, nieuwe plekken ontdekken en met een nieuwsgierige en onderzoekende blik kijken naar wat er onder het oppervlak speelt. Ook de andere continenten waar ik allemaal doorheen wil trekken bieden zoveel verhalen. Dus de combinatie van reizen, research en schrijven zal blijven bestaan. De stapel met notitieboekjes wordt in ieder geval steeds groter!
Hoe ontstaan je verhalen? Wat is je werkwijze? Heb je dit moeten leren?
Mijn verhalen ontstaan vanuit een combinatie van reizen, observeren, research en nieuwsgierigheid naar wat er onder het oppervlak speelt. De ervaringen die ik onderweg opdoe vormen vaak het vertrekpunt, waarna ik deze verder uitwerk door onderzoek en verdieping.
Mijn werkwijze heb ik deels moeten leren. Natuurlijk zijn er technieken en vaardigheden die je als schrijver ontwikkelt, maar uiteindelijk is het vooral een proces van ontdekken wat bij mij past. Door ervaring, veel schrijven en door dicht bij mezelf te blijven heb ik steeds beter gevonden welke manier van werken mij het meeste brengt.
Welk boek is jouw all time favorite en zou je iedereen aan willen raden en waarom?
Oef, dit vind ik eerlijk gezegd een lastige vraag. Ik ben niet de typische schrijver die ook nog eens honderd boeken per jaar leest en altijd een favoriet heeft ;).
Als ik toch een boek noem is het ‘En de liefde’ van Douglas Kennedy. Geen thriller, maar een roman. Ik denk dat dit boek als eerste bij me opkomt omdat het een ingrijpend verhaal is, maar ook door de betekenis wat dit boek voor me heeft. Na het lezen hiervan ben ik zelf begonnen met schrijven. Alsof het iets in me heeft aangewakkerd en een deur heeft geopend naar een wereld waarvan ik daarvoor nog niet wist dat die belangrijk voor me zou worden.
Heb je een quilty pleasure, iets waarvoor je midden in de nacht wakker gemaakt mag worden?
Haha, zoals elk mens: ja! Mijn guilty pleasure is tiramisu, daar mag je me eigenlijk altijd voor wakker maken. Een goede tiramisu is zo’n klein moment van genieten waar ik heel blij van kan worden.
